Sóbranme os ollos para verte
febrero 3, 2012
Onte fun buscar o último poemario de Olga Novo, Cráter, e aínda que o día xa estaba escuro e facía moitísimo frío, un frío doutra era, subín as rúas de volta a casa lendo os poemas deste fermosísimo e incrible libro vermello. E non gardei as mans nos bolsillos en todo o camiño. E non gardei as mans.
–
SUL PONTICELLO
Sobre o teu silencio de madeira de espiño
nevamos coma un augurio as miñas mans e o inverno
O meu amor por ti é un decibelio de prata
Fico sentada no umbral de audición a ver como chega a palabra…
O meu cráter en repouso afuma bosques antigos
transpiro pola pel dun animal extinto
e a mucosa da tristeza cicatriza
en contacto directo coa luz dos órganos e os astros
O meu cráter de epitelio e cinzas
O meu cráter de queratina e granito
O meu amor por ti está feito de paz atómica
O meu pensamento fórmase
mediante un choque térmico contigo
Vou camiño de lonxe
sóbranme os ollos para verte
pero
vou contigo da man sul ponticello
son a máis pequena e aguda da familia
dos instrumentos de corda
pero dille por deus á túa boca ancestral
que me morda




